Στα έργα μου, οι ιστορίες δεν γεννήθηκαν από βιογραφία· γεννήθηκαν από ακρόαση.
Συλλέγω εξομολογήσεις. Σπασμένες φράσεις, φόβους που ειπώθηκαν ψιθυριστά, επιθυμίες που δεν βρήκαν ακόμη σώμα. Δεν τις διόρθωσα. Δεν τις εξωράισα. Τις άφησα να σταθούν γυμνές, γιατί εκεί είναι πανανθρώπινες.
Στον 21ο αιώνα, η τέχνη δεν φωνάζει πια «κοίτα με». Ψιθυρίζει «σε καταλαβαίνω». Κι έτσι έκανα κι εγώ: συναντηθήκαμε στους χώρους και στα μέρη όπου οι αναμνήσεις αναμορφώνονται, όπου η ευαλωτότητα δεν είναι αδυναμία αλλά κοινό έδαφος.
Αν κάτι συνέβη στις ιστορίες μου, είναι ότι έπαψαν να μου ανήκουν. Ανήκουν σε όποιον τις αναγνωρίζει μέσα του. Και αυτό, τελικά, είναι το πιο ειλικρινές έργο.
In my work, stories are not born from biography; they are born from listening.
I collect confessions. Fragmented sentences, fears spoken in whispers, desires that have not yet found a form. I did not correct them. I did not embellish them. I allowed them to remain exposed, because it is in their vulnerability that they become universal.
In the 21st century, art no longer shouts, “Look at me.” It whispers, “I understand you.” That is how I approached these encounters: meeting people in the spaces where memories are reshaped, where vulnerability is not a weakness but a shared ground.
If anything happened to these stories, it is that they ceased to belong to me. They belong to anyone who recognizes a part of themselves within them.
And perhaps that, in the end, is the most honest work of all.
