Τα αυτοπορτρέτα αυτά γεννιούνται στη στιγμή που η μέρα σωπαίνει.
Όταν ο ήλιος χαμηλώνει, το φως δεν περιγράφει· κόβει, αποκαλύπτει, αποκρύπτει. Το σώμα στέκεται ανάμεσα στη θέα και την απουσία του, μισό ορατό, μισό χαμένο. Το πρόσωπο δεν ζητά αναγνώριση· γίνεται επιφάνεια πάνω στην οποία πέφτουν οι σκιές του χρόνου.
Όταν ο ήλιος χαμηλώνει, το φως δεν περιγράφει· κόβει, αποκαλύπτει, αποκρύπτει. Το σώμα στέκεται ανάμεσα στη θέα και την απουσία του, μισό ορατό, μισό χαμένο. Το πρόσωπο δεν ζητά αναγνώριση· γίνεται επιφάνεια πάνω στην οποία πέφτουν οι σκιές του χρόνου.
Η σκιά δεν λειτουργεί εδώ ως έλλειψη φωτός, αλλά ως χώρος σκέψης. Καλύπτει τα μάτια, βαραίνει το βλέμμα, μετατοπίζει την προσοχή στα ίχνη: στο δέρμα, στο χέρι που αγγίζει, στο σώμα που ξαπλώνει στη γη. Το αυτοπορτρέτο απομακρύνεται από την εικόνα του εαυτού και πλησιάζει την εμπειρία του να είσαι παρών χωρίς να φαίνεσαι ολόκληρος.
Αυτές οι εικόνες δεν μιλούν για ταυτότητα, αλλά για κατάσταση. Για τη στιγμή που το φως φεύγει και αφήνει πίσω του μια σιωπή, όπου το σώμα γίνεται ευάλωτο, σχεδόν ανώνυμο. Εκεί, στο μεταίχμιο, το βλέμμα στρέφεται προς τα μέσα. Όχι για να βρει απαντήσεις, αλλά για να μείνει λίγο ακόμη μέσα στη σκιά.
_________________________________________________________
These self-portraits are born in the moment when the day falls silent.
As the sun lowers, light no longer describes it cuts, reveals, conceals. The body stands between presence and absence, half visible, half withdrawn. The face does not seek recognition; it becomes a surface upon which the shadows of time are cast.
As the sun lowers, light no longer describes it cuts, reveals, conceals. The body stands between presence and absence, half visible, half withdrawn. The face does not seek recognition; it becomes a surface upon which the shadows of time are cast.
Here, shadow is not the absence of light but a space for reflection. It covers the eyes, weighs down the gaze, and shifts attention to traces: the skin, the hand that reaches, the body resting on the ground. The self-portrait moves away from representation and closer to the experience of being present without being fully seen.
These images do not speak of identity, but of a state of being. Of the moment when light departs and leaves behind a silence, where the body becomes vulnerable, almost anonymous. There, at the threshold, the gaze turns inward not to find answers, but to remain, a little longer, within the shadow.
_________________________________________________________